دوست دارم در شهر نقاشی کودکان باشم بخاطر سادگی، برای عشق، برای محبت به احترام گلهایی که با آدمها حرف میزنند به خاطر آدمهائی که زبان حیوانات را می فهمند درخت را بمانند جان دوست دارند گربه ها از غذایشان سهمی دارند بچه ها بوقت غرش آسمان گلها را دلداری میدهند خانه هایشان کج و مووج است دودکش آن خنده دار است ولی آدمهایش پاک و بی آلایشند زندگی در آنجا خیلی با صفاست خروس حنایی رنگ عضو خانواده است کلاغ پر سیاه، همسایۀ دیوار به دیوار ماست به هنگام رفتن، گلهای باغچه برایت دست تکان میدهند و در آمدنت جوجه مرغها به پیشوازت میآیند دنیای کودکی زیباست من کودکی

در خیابان نقره فام شب قدم میزنم و

بر سیاهی سجده میکنم فقط به احترام سکوت

میدانم ظلمت شبهای مرا هیچ بارانی نخواهد شست

مگر دستان درد آشنای آفتاب که آنهم اسیر ابرهای تاریک است

مرا آلودۀ نگاهت کردی و رفتی ، اسیر خاطره کردی و رفتی

نگفتی اگر نسیم دوباره بر این گلشن بوزد من با قاصدها چه بگویم

دلیل آمدنم خنده دار بود و ماندنم از سر ترس و رفتنم اگر فاجعه نباشد

اتفاق خواهد بود و باران باز خواهد بارید و شب خواهد گذشت ...

ریشه در خون و سر در آسمان

دستها برسینه و نگاهها سرد

مردمان همه خاموش و خمود

کفترها بی حوصله و رنجور

چراها بی پاسخ

زبانها کوتاه

همه دربدر و آوارۀ نان

جمعی در حسرت شعور

هرکسی تاج ادعایی دارد

مرگ مقدس است نه برای همه

گورستان آرامگاه فقیران است

دنیا آرام جان اغنیا و رندان

مردم بمانند طبل، بزرگ و تو خالی اند

آنانکه میدانند اسب طرب می تازند و

آنانکه نمی دانند دل در گرو رویا دارند ...

وقتی قرار است همه برویم

نوشتن خاطره به چه دردی میخورد

همۀ ما دیر یا زود در پیچ و خمهای زمان

فراموش خواهیم شد اما،

هرگز نمیتوانم از صدای دلنشین باران

وقتی با چتر سیاهم برخورد میکند بگذرم،

تو نیز از صدای روح نواز پرندگان تازه شو و

کمک کن مور بینوا راه خانه اش را پیدا کند ...

عشق نیاز ماست که پشت شعــــــــر پنهان است

یا نیاز آدمی است که شاعر آن را می ســــــــــراید ...

در آرامش مهتاب وقتـــی قاصدکـی

از روی دیوار بسوی تو ســر میخورد

لابد خبری دارد، خبر از تنهائی گلها

خبر از کوچ پرستوها یا که

خبر از مردن ماهی دور از

چشمان غم آلود نگاهــــی ...

کسی بفکر آئینه ها نیست

رخسار خاکی و دلها مکدر و

آسمان برنگ دود

آئینه ها خفته در زنگار تاریخ

کسی بفکر آئینه ها نیست

ما میرویم و خوب و بد میماند تا ابد،

در ستیز بی معنا

زندگی خاطره میشود، از من و تو جز

عکس کهنه ای در قاب شکسته نمی ماند

دستی اگر بر سری کشیده شود، شاید،

ولی باز

کسی بفکر آئینه ها نیست ...

شکم های گرسنه فلسفه نمیداند

آفتاب بر چهرۀ عبوس کارگران لبخند نمیزند

تاریکی از نگاه کسی که میگریزد ترسناک نیست

هیچ دیواری برای جویندگان نان بلندتر از دیوار شرمساری نیست

پاگنده ها را خیالی نیست از اینکه پا بر سر که میگذارند

درخت سنجد چون قانع است آب به تقلا مینوشد

و آب در پای نیلوفران شب زنده دار به تمنا جاری است

زمین بی وقفه میچرخد و تنها قربانی این گردش تا ابد عدالت خواهد بود

چیزی که انسان با اخلاق هرگز نخواهد پذیرفت ...

در میان شکوفه های ارغوانی، باغ بفکر دریاست

زمستان تاریک سفیدی برف را مدیون آسمان است

دلتنگی غروب راه مدرسه شادی درس را دو چندان میکند

من و رزهای زرد و خاطره های شیرین،

از پشت پنجرۀ رو به فردا

قطره های اشک را می شماریم وقتی

پیرزن محجوب دست به آسمان برمیدارد و

دردهایش را با زبان دعا گریه می کند ...

به خورشید مینگرم و آنگاه بر خودم

میان دو پرسش دچار بهت میشوم

آیا خورشید عظیم است یا من حقیر

واین سوال در فراسوی آسمان و زیر

نگاه من آنقدر ادامه می یابد تا

وجودش از معنا تهی گردد ...

برکه خاموش و ماه تنها و شب آرام

من و بوی پیچکهای همسایه و

یک دنیا خاطرۀ هک شده در دیوار

کوچه پابرجاست ولی خسته و دلگیر

همه رفته و یا کوچیده و فرتوت اند

از ته کوچه صدایی میشنوم

پائیز است برگ خزانی در باد مرا میخواند ...

به نگاهم اعتباری نیست احساسم خط خطی ست خوابهایم همه آشفته و ناتمام است دفتر خاطراتم پاره و پوسیده است نوشته هایش همه دلگیر و پر بهانه مثل دفتر عشق تو مثل غروب دریای غم مثل ... در سایۀ درخت کهنسال سوخته از خشم آذرخش من مشقهای نا تمام خود را بی نهیب معلم دلسوز و بد اخلاق به پایان میبرم اما در حسرت خودکار قرمز رنگ آموزگار قلبم از تپش وا میماند وچشمانم در آرزوی آن روزهای سخت اما شیرین مثل خیابانهای خیس بهار تر میشود ...

کوچه خلوت، پائیز تنها

آسمان ابری، نفسها سرد

قلبم شکسته و راهم ناپدید

ازکه بپرسم

راه انسانیت کجاست ...

من به شب نمی اندیشیدم

من به خورشید امیدوار بودم

من با نسیم می رقصیدم

من هرگز سکون را دوست نداشتم

من پسری شاداب بودم

درمیان برفها با گنجشکها بازی می کردم

به یکباره شکستم

مثل یک درخت تنومند زیر برف

تو مرا شکستی

نه تو

بلکه

چشمان خیال انگیز تو ...